این همه دروغ و نیرنگ و ریا، این همه در دنیا غرق شدن و از آخرت گریختن، این همه بی عفتی و این همه لا قیدی. آخر تا کی ؟
براستی زمانی که تو قیام میکنی زمانه از این آشفته تر است؟ هنگامی که خورشید عالمتاب عدلت دنیا را منور میسازد مردمان بهتر از اکنونند؟ آن زمان که بیرق سرخ یا حسین (ع) را برافراشته میسازی و تکیه بر کعبه میدهی و خطبه معروفت را قرائت مینمایی، آن دم براستی انسانها چگونه اند؟ خوب یا بد؟ زشت یا زیبا ؟ در دنیا غرق شده یا به آخرت معطوف گردیده هستند ؟
تمام اینها سوالاتی ست که ذهن مرا به خود معطوف کرده است و تمام روزهایی که از پس حادثه ها می گذرند نیز پاسخی به من نمی دهند، حادثه هایی که سراسر آغشته به رنگ و لعاب دنیایی ست.
این روزها اگر حرف ظهور کسی که در آخر الزمان میآید را پیش بعضیها مطرح کنی و بگویی قائم آل محمد (ص) بالاخره روزی میآید اگر به تو نخندند لااقل نگاه عاقل اندر سفیه به تو می اندازند و لابد در دل خود می گویند : (( ای بابا، این آدم بالا خونش رو اجاره داده )) باور کنید که با چنین مطلبی روبرو شده ام. کسی برای ظهور منجی بشریت از من توجیه علمی خواست و دیگری گفت : ای بابا تا اون موقع کی مرده کی زنده. راستش را بگویم مهدی جان، حرف تو را پیش هر کسی نمیتوان بازگو کرد.
آن دم که تو بیایی و چشم جهانیان به جمالت روشن گردد چه لحظه با شکوه و با عظمتی ست. لحظه مرگ فقر، فساد، تجاوز و از همه مهمتر احیای سنت جدت رسول الله (ص)، همان سنتی که در ثقیفه آنرا کشتند و در عاشورا به روی نیزه کردند.
دلم فقط یک چیز میخواهد و آن یکرنگ شدن دلهای انسانهای صد رنگ و هزار چهره ایست که هر روز از روز قبل بدتر میشوند و فاصله شان تا انسانیت مسافتی طولانی می گردد.
خدایا، بخاطر دلهای شکسته یتیمان پدر از دست داده و مادران فرزند از دست داده و پدران جوان از دست داده، بخاطر تمام ندانم کاریهایمان و بخاطر تمام بزرگیت برسان ظهور مهدیت.
